Maria Iwaszkiewicz, córka jednego z najwybitniejszych polskich prozaików i poetów XX stulecia, oprowadza w tej ksi?żce po ?wiecie swego dzieciństwa i wczesnej młodo?ci – przywołuje czas dawno miniony, wydarzenia przebrzmiałe, a mimo to żywe w jej wspomnieniu, osoby, po których przetrwała jedynie pamięć, i to pamięć nielicznych. W centrum opowie?ci znajduje się Stawisko – dom niezwykły, zamieszkany przez ludzi wyj?tkowych, wokół których gromadz? się postaci równie niepospolite jak gospodarze. W pogodny na ogół nastrój tej gawędy, w której autorka próbuje ocalić od zapomnienia zarówno okruchy starego domu, echa odległych a radosnych przeżyć, jak też sylwetki niegdy? bliskich i kochanych osób – wkrada się niekiedy ton bardziej serio. Dotyczy to zwłaszcza okresu wojny i powstania, które w beztroskie życie młodej inteligencji wniosło ponury cień ?mierci. Mimo tych akcentów powagi ksi?żkę czyta się jak relację z krainy nieprzerwanego szczę?cia i wiecznej kanikuły. Cóż, młodo?ć – jak powiada autorka – ma swoje prawa.